CZ PL DE

Muzeum „Kargula i Pawlaka” w Lubomierzu

Siedziba Muzeum Kargula i Pawlaka w Lubomierzu

Lubomierz to malownicza miejscowość z zachowanym dawnym układem zabudowy. Największy wpływ na charakter miasta miało ufundowanie klasztoru sióstr benedyktynek i przekazanie im w lenno okolicznych terenów. W konsekwencji osada, posiadająca od 1291 r. prawa miejskie, stanowiła własność i główne źródło dochodów klasztoru aż do jego kasaty w 1810 r. Zdarzenia te upamiętnia najcenniejszy w mieście zabytek – monumentalny zespół klasztorny, w którego skład wchodzi jedna z barokowych pereł Śląska – kościół p.w. św. Maternusa.

Centrum miasta z lotu ptaka

Po II wojnie światowej Lubomierz, ze względu na unikalną urbanistykę i malownicze położenie, stał się planem zdjęciowym licznych realizacji filmowych. Fakt ten wykorzystali organizatorzy Ogólnopolskiego Festiwalu Filmów Komediowych, który każdego lata przyciąga wielu turystów z Polski i zagranicy. Ponadto w Lubomierzu utworzono Muzeum „Kargula i Pawlaka”, poświęcone bohaterom jednej z najpopularniejszych polskiej komedii. Na niewielkiej przestrzeni prezentowane są rekwizyty z filmu, zdjęcia z planu oraz afisze. W jednym z pomieszczeń zaaranżowano salą kinową, w której można obejrzeć fragmenty filmu „Sami Swoi”.

Wnętrze kościoła św. Saternusa w Lubomierzu

Muzeum mieści się w XVI-wiecznym „Domu Płócienników”, będącym świadectwem tradycji tkackich i bławatnych miasta, którego początki sięgają XII w. W okresie nowożytnym Lubomierz był jednym z większych ośrodków produkcji przędzy wełnianej w regionie. W mieście organizowano targi przędzy, a towar ten eksportowano na całą Europę. Zanim jednak surowiec trafił do odbiorcy, poddawany był na miejscu długotrwałemu i skomplikowanemu cyklowi oczyszczania i obróbki wstępnej, a następnie przędzenia i zwijania nici. Rozskubanie, wyczesywanie i gręplowanie runa odbywało się na wolnym powietrzu przy użyciu szczotek, grzebieni i grępli. To ostatnie urządzenie było rodzajem podwójnego zgrzebła z nabitymi w skórę licznymi żelaznymi haczykami. Przędzenie odbywało się przy użyciu drewnianych, zwężających się ku górze wrzecion. Dopiero w XIX w. rozpowszechniły się napędzane pedałami kołowrotki. Uprzędzoną nić zwijano przy użyciu wijadeł i motowideł.

Ekspozycja w muzeum

Kres przędzalniczej prosperity, a w konsekwencji stagnację i upadek miasta, przyniósł dopiero XIX-wieczny rozwój przemysłu odzieżowego w większych ośrodkach regionu.

Fragment ekspozycji