CZ PL DE

Muzeum Łużyckie w Zgorzelcu

Muzeum Łużyckie w Zgorzelcu powstało w czerwcu 2007 r., jako instytucja zajmująca się dokumentowaniem dziejów Górnych Łużyc oraz gromadzeniem zbiorów związanych z regionem oraz ochroną dziedzictwa kulturowego. Choć pomysł utworzenia w Zgorzelcu muzeum rozważano od czasów zakończenia wojny, to projekt udało się zrealizować dopiero po latach, dzięki działaniom stowarzyszenia „Euroopera”, wspomaganego przez przedstawicieli środowisk naukowych oraz muzealników, a zwłaszcza przez ówczesnego dyrektora Muzeum Karkonoskiego w Jeleniej Górze, Stanisława Firszta. Również władze samorządowe wsparły tę inicjatywą i w 2003 r. przekazały na siedzibę planowanej instytucji kamienicę przy ul. Daszyńskiego.

W zbiorach Muzeum Łużyckiego znajdują się: zabytki archeologiczne, ludowe meble i sprzęty domowe z XVIII-XIX w., kolekcja kartograficzna obejmująca mapy, plany i panoramy, a także zbiory historyczne i ikonograficzne, prezentujące bogate dzieje miasta, położonego na skrzyżowaniu najważniejszych szlaków dawnej Europy: Via Regia oraz traktu prowadzącego z Pragi do portów bałtyckich. W latach 50. XIII w. w Zgorzelcu osiedliła się duża liczba flamandzkich sukienników. Konieczna była rozbudowa miasta i utworzenie drugiego, Nowego Rynku. Wkrótce produkcja sukna rozsławiła szeroko gród nad Nysą. W latach 30. i 40. XIX w. eksportowano je do niemieckich księstw naddunajskich, południowych Włoch, Grecji, Turcji, Persji, Indii i Chin.

Od końca XVI w. do poł. XVII w. Zgorzelec był ponadto ważnym ośrodkiem produkcji kamionki. Z 1328 r. pochodzi pierwsza wzmianka o tutejszym „Wzgórzu Garncarzy” („Töpferberg”) znajdującym się na wschodnim brzegu Nysy. Największy kompleks pozostałości po garncarniach, łącznie z piecami wypałowymi i odpadami produkcyjnymi, pochodzącymi z okresu od XIV po XVIII w., odkryto na zachodnim brzegu Nysy, znajdującym się obecnie na terenie Görlitz.

Dzięki materiałom znajdującym się w Muzeum Łużyckim można poznać także inne zagadnienia związane z historią regionu. Wystawę stałą stanowi rekonstrukcja wnętrza typowego dla terenu Łużyc domu przysłupowego, gdzie prezentowane są m.in wyroby miejscowego rzemiosła: meble, różnego typu sprzęty domowe oraz naczynia ceramiczne pokryte charakterystycznym dla regionu brązowym szkliwem. Pozostałe sale służą prezentacji wystaw czasowych.